Causale Voetreflexologie (CVR):

“Beweging” is gezondheid. Elk orgaan in ons lichaam heeft een specifieke taak en een evenwicht,
daarbij beweegt het en legt het een afstand af door op zijn aangewezen plaats in het lichaam als het
ware te schommelen. De spijsverteringsorganen zijn voortdurend in beweging en worden gestuurd
door het autonome zenuwstelsel, u hoeft er niet over na te denken, ze doen het vanzelf.
Bij elke ademhaling gaat ons middenrif, het diafragma, op en neer. Dat hangt met ligamenten aan
onze borstkas en ribben. Onze nieren, een cruciaal orgaan in de CVR, die zich buiten het buikvlies
bevinden zijn opgehangen aan ligamenten, oa aan het middenrif. Elke ademhaling bepaalt mee de
beweging van deze organen. De specifieke beweging van elk orgaan noemen wij de “motiliteit”, en
zoals bij de osteopathie zijn wij erop gericht om deze te bevorderen of te herstellen.

Causale Voetreflexologie wijst erop dat wij met oorzakelijke verbanden werken. Bij diaree bvb
zoeken we de oorzaak in wat er vooraf gebeurt in de spijsvertering. De oorspeekselklier en de
Thymus, de maag en de maagingang, de maaguitgang en de twaalfvingerige darm, of de sfincter
van Oddi kunnen de boosdoeners zijn. Dat komen we te weten tijdens een behandeling, dat
vertellen ons de voeten wel. Bij constipatie gaan we eerder gefocust zijn op de schildklier.
Ook de hormoonklieren staan onderling nauw met mekaar in verband, en zo kan de ene “plat zijn”
en de andere overuren draaien. We gaan op zoek naar de onevenwichten en herstellen die
gaandeweg. Wist u dat u een bijschildklier heeft? Wel die is afhankelijk van de Schildklier en
werken nauw samen oa voor de calciumhuishouding. En waarom zou een bijschildklier niet goed
werken? Mogelijk kan je in je leven “niet doen wat bij jou past”. Als dat zo is zullen we dat via de
conflictzones in de hersenen gauw genoeg merken.

Zo zijn er ettelijke emotionele conflicten die heel specifiek kunnen zijn en die de “motiliteit” en het
evenwicht van een daarbijhorend orgaan kunnen verstoren.
Je emotionaliteit en de werking van je lichaam hangen zeer nauw samen, maar dat zal je allicht niet
verbazen. Neem bijvoorbeeld je autonome zenuwstelsel dat erop gericht is je in de juiste staat te
brengen om adequaat te reageren op je omgeving. Bij gevaar en onveiligheid zal dat systeem
autonoom beslissen om je ademhaling en hartslag te versnellen, energie te sturen naar je spieren
door dat uit je lever los te maken onder de vorm van suiker, en het zal bovendien je gehele
spijsvertering stilleggen of vertragen want dat kan in een stressvolle gevaarlijke situatie even
wachten. Alleen leven we niet meer in voorhistorische tijden met gevaarlijke roofdieren, maar we
zijn wel zo ontworpen om te reageren op stress om onze overleving te garanderen. En dat sluit
naadloos aan bij waar het over gaat in de Polvagaal Theorie.

Bekken, schedel en wervels:

En omdat ons lichaam een geheel is en alles samenhangt behandelen wij naar het einde van een
sessie CVR het bewegingsapparaat. Het een kan niet zonder het andere. De zenuwen die vanuit de
hersenen naar de organen lopen, en niet in het minst ook in omgekeerde richting, passeren die vaste
delen en maken daar gebruik van zoals het geval is bij het ruggenmerg. We zien betere resultaten bij
mensen die aan yoga doen of sporten (bvb muurklimmen is geweldig goed voor de rug) of
regelmatig een osteopaat opzoeken. Wij leveren soortgelijk werk als osteopaten. Wij geven via
drukpunten signalen aan het lichaam zodat dit de optimale positie en motiliteit van de bewegende
delen van het skelet zelf bewerkstelligt. Hoewel het niet zo lijkt doet een osteopaat in veel gevallen
net hetzelfde, je hersenen het signaal geven de spanning op te geven rond bepaalde wervels en
gewrichten zodat het lichaam haar eigen evenwicht zelf herstelt. (De manipulerings-protocollen
voor CVR zijn ontwikkeld samen met osteopaten die in real time de effecten van de interventies op
het lichaam opvolgden en de impact konden constateren.)

Polyvagaal therapie (PVT):

Ons autonoom zenuwstelsel scant onze omgeving voortdurend af om te kijken of we veilig zijn.
In geval van gevaar zal ons ortho-sympathisch systeem ons klaarmaken voor gepaste reactie, nl
vechten of vluchten. Het ortho-sympathisch stelsel wordt voornamelijk bezenuwd met spinale
zenuwen die overal uit de ruggengraat komen.
Als we veilig zijn kunnen we tot rust komen en de dingen doen die daar bij horen, slapen, eten en
verteren. Dit para-sympatisch systeem wordt grotendeels bezenuwd door de Nervus Vagus.
Bovendien functioneert ons autonoom zenuwstelsel wel zelfstandig maar niet alleen. Het is
verbonden met dat van andere mensen om ons heen. Daarin speelt de Nervus Vagus een sleutelrol.

Deze zwervende zenuw heeft twee hoofd-takken, een ventrale en een dorsale. De dorsale tak is
evolutionair de oudste en dient ervoor om het lichaam in een staat te brengen van schijndood als er
een zulk gevaar dreigt waartegen niets te beginnen is, dus als vluchten of vechten geen optie meer
zijn. Een hertenjong zal zich voor dood houden als het gegrepen wordt door een hongerige leeuw
die misschien de interesse verliest in zijn prooi als die geen weerstand biedt. De greep van de leeuw
verslapt en misschien ziet het hert nog de kans om aan de dood te ontkomen. Of een egel, die rolt
zich tot een bolletje en doet alsof die er niet meer is. Maar wat heeft dat met ons te maken? We
leven niet meer tussen de leeuwen (toch geen echte)?

De ventrale tak van de Nervus Vagus oa staat in voor onze sociale betrokkenheid. Het is in de
evolutie dat de mens dit ingenieuze systeem is gaan ontwikkelen in het lichaam om het hoofd te
bieden aan gevaren van buitenaf door te gaan samenwerken om zo als groep een grotere
overlevingskans te hebben. We zijn erdoor gaan praten om beter te kunnen communiceren met
elkaar en onze gezichtsuitdrukkingen laten de anderen zien hoe het met onze emoties is gesteld.
Kijken we bang dan kan er gevaar dreigen en komen de anderen dat te weten. Toont ons gezicht
walging dan kan het kind van de moeder leren dat het iets best niet in de mond steekt.
Het is een fijngevoelig en complex systeem dat ons als mens sociaal verbindt met elkaar om als
leden van een groep veilig ons in onze omgeving te begeven met een grote kans op overleven
.
Maar wat als dit systeem in de war raakt? Wat als je hartkloppingen krijgt en begint te zweten
terwijl je objectief gezien veilig bent? Wat als je helemaal dichtklapt, geen energie meer hebt, alleen
diep in je bed wegkruipt, je je depressief voelt terwijl je schijnbaar alles hebt om gelukkig te zijn?
Wat als dat ene kind op school alleen maar vecht met andere kinderen, voortdurend boos en
agressief is?

Volgens de Polyvagaal theorie van Porges is verbondenheid een biologische noodzaak. Op
momenten dat de ventrale vagus actief is , is onze aandacht gericht op verbinding. We zoeken naar
mogelijkheden voor coregulatie. De essentie van het vermogen tot troosten en getroost worden, tot
praten en luisteren, tot geven en ontvangen en het op een vloeiende manier in en uit verbinding
gaan.

De Polyvagaal threrapie is erop gericht je eigen zenuwstelsel te leren kennen en het verhaal te
herschrijven. En dat verhaal is de invulling van je interpretatie op wat je autonome zenuwstelsel met
je doet en de signalen die het geeft. In sommige gevallen is er geen accuraat zicht op wat er in je lijf
gebeurt en dan kan je niet meer doen wat goed voor je is.

“Neuroceptie zou je kunnen beschouwen als lichamelijke signalen die besluitvorming en
gedragsmatige reacties beïnvloeden zonder dat mensen zich expliciet bewust zijn van de signalen
die de aanleiding waren tot die beslissingen en gedragingen.“
Deb Dana

De polyvagaal therapie is gericht op het herstel van de ventrale vagale toestand.
De ventrale vagale toestand ondersteunt compassievolle relaties. In deze toestand gaat onze hartslag
omlaag, wordt de blik in onze ogen zachter, klinkt onze stem vriendelijker en zoeken we contact
met anderen. Diezelfde ventrale vagale energie stimuleert ook zelfcompassie: het naar binnen
richten van onze aandacht om op een vergevende, begripvolle manier ons eigen lijden te erkennen
en te respecteren.

De PVT is geen gesprekstherapie waar eventuele trauma’s worden besproken of herbeleefd. De
therapie is erop gericht je op een laagdrempelige manier kennis en instrumenten te bieden om je
mentale veerkracht te versterken en je evenwicht te vinden.

Causopractie:

Voor de informatie die je nodig hebt over causopractie verwijs ik je graag door naar de site.
Als Causale Voetreflexologen zijn we nauw verbonden met de inzichten en werkmethodes van de
osteopathie en de causopractie.
Voor biochemische problemen die je als cliënt zou kunnen ondervinden kan het zijn dat we je
aanraden om bij een causopractor langs te gaan. In sommige gevallen zullen we hun groen licht
afwachten om een behandeling met CVR op te starten. (bvb mensen in remissie van bepaalde
kankers of met auto-immuun-ziekten willen we ze eerst bio-chemisch gescreend zien.)

TCG:

De Traditionele Chinese Geneeskunde is duizenden jaren oud en heeft haar deugdelijkheid
bewezen. In onze praktijk verrijken wij onze behandelingen met de eeuwenoude inzichten die de
TCG ons aanbrengen. Zoals we in de CVR verschillende organen met mekaar in verband brengen
om oorzakelijke verbanden te bewerken en onevenwichtig op te lossen, gaan we dat ook doen met
de inzichten van de TCG om nog betere en snellere resultaten te boeken, soms zijn die contraintuïtief maar ze zijn onderbouwd in de leer van de vijf elementen van de TCG. Alleen al de
orgaanklok vertelt ons waardevolle informatie over de cliënt. Kan die bijvoorbeeld moeilijk
inslapen om 23:00, of wordt die steeds wakker rond 05:00, het geeft aan welk orgaan dat met zich
meebrengt.

Ademhaling:

Ik moet u niet uitleggen hoe belangrijk ademhaling is voor onze gezondheid.
In mijn praktijk zal ik je met plezier begeleiden om een goede ademhaling te ontwikkelen en
gepaste oefeningen mee te geven.

Voeding:

Decennia lang informatie verzamelen en opleidingen geven mij een goed zicht op de effecten van
voeding op gezondheid en wat een gezonde voeding zou kunnen zijn, want die is afhankelijk van
persoon tot persoon. Als het relevant is kunnen we binnen de therapie aandacht besteden aan het
aspect voeding. Een vaak weerkerend probleem bij veel mensen is dat ze niet genoeg kauwen, om
maar een voorbeeld te geven. Dit is cruciaal voor de werking van het verteringsproces. Het is
voelbaar op de voeten wanneer de Parotis (oorspeekselklier) onvoldoende werk levert.